Το βιβλίο για τα βότανα του Shen Nung (το οποίο χρονολογείται περίπου στο 2700 Π.Χ) περιέχει λεπτομερή καταγραφή για πάνω από 300 φυτά και τις χρήσεις τους. Επίσης, και οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν τα αρώματα σε θρησκευτικές τελετές, καίγοντας ξύλα και θυμιάματα για να δείξουν στους θεούς τον σεβασμό τους – μια παράδοση που ακολουθείται έως και σήμερα. Η χρήση των αρωματικών υλών στην Κίνα συσχετίστηκε και με άλλες αρχαίες θεραπείες όπως το μασάζ και η πιεσοθεραπεία.
Έλληνες & Ρωμαίοι
Οι Έλληνες απέκτησαν τις περισσότερες ιατρικές τους γνώσεις από τους Αιγύπτιους και τις χρησιμοποίησαν για να προχωρήσουν σε δικές τους ανακαλύψεις. Ανακάλυψαν πως τα αρώματα κάποιων λουλουδιών δρούσαν διεγερτικά ενώ άλλα είχαν χαλαρωτικές ιδιότητες. Το ελαιόλαδο χρησιμοποιούνταν ως βασικό λάδι, το οποίο απορροφούσε το άρωμα από τα βότανα ή τα λουλούδια, και εν συνεχεία το αρωματικό λάδι χρησιμοποιούνταν ως καλλυντικό και για ιατρικούς σκοπούς. Οι Ρωμαίοι έμαθαν από τους Έλληνες και έγιναν γνωστοί για τα αρωματικά λουτρά που ακολουθούνταν από μασάζ με αρωματικά έλαια. Η δημοτικότητα των αρωματικών υλών οδήγησε στην καθιέρωση εμπορικών διαδρομών που επέτρεπαν στους Ρωμαίους να εισάγουν «εξωτικά» έλαια και καρυκεύματα από μακρινές χώρες όπως η Ινδία και η Αραβία.